• تاریخ : ۲۱ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: جزییات حمایت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی از پروژه‌های سینمایی به تفکیک از سال ۱۳۸۵ تا پایان ۱۳۹۶ منتشر شد.

به گزارش دریافت فیلم، در راستای سیاست شفاف‌سازی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و در چارچوب قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات، جزئیات حمایت مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی از پروژه‌های سینمایی به تفکیک از سال ۱۳۸۵ تا پایان ۱۳۹۶ منتشر شد.

اطلاعات فیلم ها بر اساس قراردادها و مدارک مضبوط و قابل دسترس در آن مرکز تهیه شده است.

لیست حمایت‌های مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی

  • تاریخ : ۲۱ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: مدیرعامل انجمن هنرهای نمایشی معتقد است ظرفیت اصلی تئاتر کشور در شهرستان‌ها نهفته است. او می‌گوید با وجود تأکید رهبری بر حوزه تئاتر، باز هم دستگاه‌ها کم‌کاری می‌کنند.

به گزارش دریافت فیلم، با رفتن مهدی شفیعی از اداره کل هنرهای نمایشی و آمدن شهرام کرمی، بدنه مدیریتی تئاتر کشور دستخوش تغییرات بسیار شد. اگرچه این تغییرات با کندی پیش رفت؛ اما در روزهایی که سپری می‌کنیم، تنها چند مکان غیرکلیدی توسط مهره‌های مدنظر کرمی خلاشان پر نشده است. سالن‌های دولتی اکنون مدیریت جدید خود را شناخته‌اند و پس از استعفای ارمغان بهداروند، گلوگاه مالی تئاتر کشور نیز با حمید نیلی روبه‌روست تا در دوره‌ پیش‌رو سکان تئاتر کشور را در تلاطم‌های بسیار، محکم نگاه دارند.

آنچه می‌خوانید گفتگویی مفصل با حمید نیلی درباره برنامه‌هایی است که او قرار است در انجمن هنرهای نمایشی اجرایی کند، برنامه‌هایی که می‌تواند پس از پایان دوران مدیریت او، سنگ محکی بر عملکرد او باشد.

***

آیا قرار شده تئاتر شهر به انجمن هنرهای نمایشی تحویل داده شود؟

نیلی: صحبتی شده بود ولی اجرایی نشده است.

یعنی مانعی وجود دارد؟

نیلی: من آن قدر ریز نشده بودم. ما درباره کلیات صحبت کردیم و وارد جزئیات نشدم؛ ولی آقای بهداروند، مدیرعامل سابق می‌گفت که همه اتفاقات افتاده است.

یعنی قرار بوده در دوره آقای شفیعی این اتفاق رخ دهد؟

نیلی:بله؛ ولی از قبل بحثش بود که انجمن‌ها مجری باشند. دوره شفیعی به نهایت نرسید و ما الان آغاز ماجرا هستیم.

برای مصون ماندن تئاتر شهر از دست بنیاد رودکی چنین اقدامی برنامه‌ریزی شده بود؟

نیلی: من نمی‌توانم در مورد این نظر بدهم؛ چون آن قدر انجمن کار دارد که آرام آرام باید جلو رفت.

تئاتر شهر بیش از چیز دیگری برای بازیگران در اولویت است. نامه‌ای از آقای جنتی آمد که تئاتر شهر باید زیر مجموعه رودکی بشود؛ اما با مخالفت مهدی شفیعی و هنرمندان عقب نشینی کردند. حتی شفیعی مدعی شد تالار حافظ باید زیر نظر اداره کل هنرهای نمایشی باشد و هیچ ربطی به مأموریت‌های بنیاد ندارد. این باعث شد که وزیر وقت و آقای مرادخانی عقب نشینی کنند. با رویه بنیاد دراجاره دادن سالن معیش هنرمند به خطر می‌افتاد. برای همین حساسیت وجود دارد که مبادا تئاتر شهر دچار گرفتاری و بیماری بنیاد رودکی شود.

نیلی: شهرام کرمی دفاع خواهد کرد و این اتفاق نخواهد افتاد. بحث‌هایی در مورد انجمن مطرح می‌شود. بالاخره انجمن به عنوان یکی از داشته‌هایش قطعاً از آن حمایت خواهد کرد و به اینجاها نمی‌رسد؛ چون هم خود آقای کرمی قبول ندارد که این اتفاقات بیفتد و هم انجمن بحثش جدی است. این بحث را نمی‌پذیرد.

یعنی تمام تلاشتان این است که تئاتر شهر در دست تئاتری‌ها بماند؟

  قطعاً بحث‌های اجرایی و بحث‌های عمرانی تئاتر شهر باید به زیرمجموعه انجمن بیاید

نیلی: بله؛ چون بحث انجمن، بحث نیروهای انسانی و اجرای تئاتر است. تئاتر شهر هم یکی از همین علقه‌های تئاتری‌هاست و ما به عنوان یک مجموعه صنفی که حمایت می‌کنیم، قطعاً بحث‌های اجرایی و بحث‌های عمرانی آن باید به زیرمجموعه انجمن بیاید.

این اتفاق چه کمکی به تئاتر می‌کند؟

نیلی: باز هم تاکید می‌کنم که من وارد این فضا نمی‌خواهم بشوم؛ چون خودم حامی این ایده هستم. چرا که انجمن یک نگاه صنفی دارد. برای همین شما می‌بینید که در شهرستان‌ها انتصابی است و این انتصابی بودن انجمن می‌طلبد که بالاخره یک‌سری سازوکار وجود داشته باشد. پس در نتیجه انجمن جزء لاینفک خود تئاتری‌هاست و قطعاً تئاتری‌ها خودشان دلشان می‌سوزد. خود تئاتری‌ها سعی می‌کنند آنجا را بارور کنند. به سمت بهبودی آن پیش بروند. بالاخره تئاتر شهر  مکان نیاز به بازسازی و تعمیر دارد.

سالن اصلی دارد؟

نیلی: بله.

اگر تئاتر شهر برود زیر نظر انجمن سازوکار اصلی آن تسهیل می‌شود؟

نیلی: تسهیل می‌شود. ما به خاطر اینکه در فضای تئاتر داریم نفس می‌کشیم بیشتر دلمان می‌سوزد تا سیستم دولتی. اینکه سیستم دولتی نامه بزند به فلان جا و وارد چرخه‌های اداری شود.

آن جلسه‌ای که شما در تئاتر شهر با بچه‌های انجمن‌های استانی داشتیدبحثی درباره تالار محراب وجود داشت که به دست انجمن بیافتد. آیا فقط محراب است که شما به آن توجه دارید یا بقیه سالن‌های تهران هم در این دیدگاه گنجانده شده است؟

نیلی: آقای مریدی گفتند کل سالن‌های تهران.

چند سالن دارند؟

نیلی: از داشته‌های تهران نمی‌دانم. درستش هم همین است. انجمن یک تشکل صنفی است که در همه استان‌ها شعبه دارد. مدیرش در یک رأی‌گیری انتصاب می‌شود. انجمن‌ها جایگاه خودشان را دارند. انجمن در جایگاهی است که خود افراد در اداره آن ذی‌نفع هستند.

الان محراب در چه وضعیت و مرحله‌ای است؟

دانشجوها و کسانی که در آموزشگاه‌های تئاتر دوره می‌بییند را نمی‌توانیم جوابگو باشیم

نیلی: آن را خود آقای مریدی باید به جمع‌بندی برسد؛ اما آمادگی آن وجود دارد و ما آماده‌ایم. قطعاً استان تهران هم از این استقبال خواهد کرد. پیشنهاد ما با توجه به رشد گروه‌های تئاتری است. ما یک امکاناتی داریم که با اعضای مختلف دارد انجام می‌شود. این حجم دارد بیشتر می‌شود، یعنی دانشجوها و کسانی که در آموزشگاه‌های تئاتر دوره می‌بییند را نمی‌توانیم جوابگو باشیم. بالاخره یک جمعیت چند صد هزار نفری یا چند ده هزار نفری به نوعی به صورت مستقیم یا غیر مستقیم در گسترده تئاتر امرار معاش می‌کنند.

حدود ۳۵ هزار نفر تئاتری در کل کشور وجود دارند.

نیلی: بیشتر است. به طور غیر مستقیم کسانی هستند که در آموزشگاه‌ها دارند امرار معاش می‌کنند یا اساتید دانشگاه‌ها یا اصلاً خود دانشجوهایی که وارد این چرخه می‌شوند.

یعنی می‌خواهید یک فرآیند کارآفرینی ایجاد می‌کنید؟

المان‌هایی تئاتر را می‌شود اقتصادی دید

نیلی: بله، در مورد کارآفرینی یک مشکلی وجود دارد که کلاً هنرمندان درگیر آن هستند. این است که هنرمند با توجه به علقه عاطفی که به اثر دارد خیلی به بحث اقتصادی آن فکر نمی‌کند و شما می‌بینید که طرف استاد مسلم یکی از ارکان موسیقی است؛ ولی هشتش گرو نه است. به نظر من آن چیزی که می‌طلبد این است که ما یک نیم نگاهی به اقتصاد هنر داشته باشیم و من در این دورانی که معلوم نیست چقدر می‌مانم – شاید دو سال شاید و دو ماه – دوست دارم به سمت پویایی اقتصاد تئاتر پیش برویم. اگر ما بتوانیم به اقتصاد تئاتر بپردازیم شاید در یک پروسه چند ساله شما ذائقه مخاطب را بتوانی تغییر بدهی. شاید سلبریتی‌ها پارامتر محکمی برای کسب درآمد نباشد و چیزهای مختلفی مثل متن اندیشمندانه و  محتوی مطلب ایجاد جاذبه کند. شاید شکل اجرا جاذبه ایجاد کند و شدنی است. با توجه به اینکه شما اگر شاخص را ببری به سمت پویایی اقتصاد، المان‌هایی تئاتر را می‌شود اقتصادی دید. شما می‌توانید ذائقه مخاطب را نسبت به برخی چیزها تغییر بدهید. به نظر من شدنی است.

برای آن برنامه هم دارید؟

نیلی: بله، با مجموعه‌هایی که در حوزه‌های شتاب‌دهنده‌های هنری دارند کار می‌کنند یک جلساتی شخصاً گذاشتم و فکر می‌کنم جذابیت و نو بودن این کار برای خیلی‌ها این کشش را ایجاد می‌کند که به این سمت بیایند و  ببینند چه اتفاقی می‌افتد؛ چون تئاتر یک محصول هنری گران است و در آمد و فایده آن را بخواهیم حساب کنیم سرجمع می‌تواند نقطه قوت باشد.

ما همواره در ایران به بحث کمپانی می‌پردازیم؛ ولی به سمتش سوق پیدا نمی‌کنیم. سالن‌ها به گروه‌ها واگذار نمی‌شود. مثلاً  آقای مریدی سالن محراب را به گروه‌های ثابتی در قامت کمپانی نمی‌دهد تا خودش وارد برنامه‌ریزی تئاتر شود. بحث مفصلی است؛ ولی من می‌خواهم بدانم آیا من تئاتری می‌توانم از صندوق کارآفرینی امید وام بگیرم؟

نیلی: بله می‌شود.

ولی هیچ اطلاعاتی در دست نیست.

متاسفانه اقتصاد تئاتر را در سلبریتی‌ها می‌بینیم

نیلی: بله؛ برای همین باید یک‌سری کارها انجام بشود که شاخک مردم تیز شود این چه هست. ما می‌خواهیم از یک جا شروع کنیم و ان‌شاءالله در مرداد ماه یک خبر خوشحال‌کننده برای کل استان‌ها داریم. در این حوزه آن گروه‌هایی که درگیر بحث انجمن‌ها هستند. الان یک سری مذاکراتی را شروع کردم.   دکتر ایمانی از این فضا استقبال کردند؛ پس چیزی وجود دارد که آن قدر در حوزه تئاتر جذابیت دارد. ما متاسفانه اقتصاد تئاتر را در سلبریتی‌ها می‌بینیم. در اینکه آدم‌های چهره بیایند. کارها دارد خالی از محتوی می‌شود.

همه اینها تقصیر هنرمند نیست. برای معیشت خودش دست به این کار می‌زند.

نیلی: بله می‌دانم و این یک آزمون است که آیا ما می‌توانیم به صورت شتاب‌دهنده‌ها حتی کار مطالعاتی بشود؛ ولی از یک جا باید شروع کنیم. حتی از استان‌ها به جای آنکه نگاهشان به مرکز و وزارت ارشاد و تهران باشد. ظرفیت استانی ظرفیت وسیعی است. شاید یک کارخانه در استان کار یک شرکت بزرگ را در تهران انجام بدهد و ما این چارچوب و این ظرفیت‌ها را نمی‌شناسیم. در برنامه خودم این است که ما بیاییم ظرفیت هر استان را در تبلیغ بشناسیم. ما الان نمی‌دانیم اصفهان در چه حوزه‌ای ظرفیت دارد که می‌شود آنجا کار شود. در صورتی‌که آنجا شهر صنعتی و تاریخی است. هزاران نفر توریست دارد. آیا نمی‌شود از این ظرفیت‌ها استفاده کرد؟ ما منتظریم که تهران ماهی یک میلیون تا دو میلیون به حساب انجمن واریز کند.

در اهواز مشکل کم آبی داری؛ چرا ما کاری در مورد کم آبی و ترغیب مخاطب به سمت صرفه جویی در آب نداریم

وقتی خود استان ظرفیت خودش را بفهمد می‌تواند برود آن را بیابد. یک نکته‌ای که به نظر من باید به آن هم توجه شود این است که تا چه زمانی ما باید نوشته‌های قدیمی اساطیر تئاتر را بازسازی کنیم. درست است، آنها هویت نمایشنامه‌نویسی تئاتر هستند؛ ولی وقتی شما در شهرستان در استان کار آنتیگونه را می‌خواهی یک بار دیگر بازسازی کنی و می‌خواهی در یک شهرستان دیگر اجرا کنی، قطعاً ارتباط با مخاطب نمی‌گیرد. اگر هم بگیرد با آدم‌های شاخص فرهنگی، آدم‌هایی که تئاتر خواندند ارتباط هیم؛ ولی این همه ماجرا هست که براساس جغرافیای فرهنگی روی زمین مانده است. مثلاً در اهواز مشکل کم آبی داری؛ چرا ما کاری در مورد کم آبی و ترغیب مخاطب به سمت صرفه جویی در آب نداریم. شما مثلاً در یزد بحث خانواده را داری چرا کارهایی که با محوریت خانواده است را کار نکنیم تا مردم با آن ارتباط بگیرند. وقتی این کار اتفاق بیفتد قطعاً مردم هم سرمایه‌گذاری می‌کنند. به نظرم شدنی است و این ایده‌ای که دارم احساس می‌کنم در یک پروسه چند ساله به نقطه‌ای می‌رسد که بگوییم تئاتر می‌تواند پول خودش را در بیاورد. جدا از بحث سلبریتی‌ها.

اگر جنیه تعلیمی تئاتر را در نظر بگیریم که خیلی از افراد دنبال آن نیستند. همه چیز منوط به تبلیغات است و تلویزیون به عنوان مهمترین مدیوم تبلیغی مدعی همین نگرش تعلیمی است. به نظر شما تلویزیون چقدر با ایده‌های شما همراه می‌شود تبلیغ کار می‌کند؟

در حوزه تئاتر با تاکید رهبری  ولی باز هم می‌بینیم که کم‌کاری می‌شود

نیلی:  ما نمی‌توانیم جنبه رسانه ملی را کنار بگذاریم؛ چون رسانه ملی از یک کاه می‌تواند کوه بسازد و به همان منوال هم می‌تواند یک کار را تحقیر کند. یک دغدغه‌ای وجود دارد. شما در تئاتر آن هم و غمی که حاکمیت نسبت به سینما یا کتاب و بعضاً نسبت به هنرهای تجسمی دارد نسبت به تئاتر ندارد. حالا در موسیقی وارد نمی‌شوم؛ چون یک فضای جدی است. با اینکه تاکید رهبری بر اهمیت دادن به تئاتر ولی باز هم می‌بینیم که کم‌کاری می‌شود. اولین کسی که می‌آید از انجمن برایش می‌گوییم که فضای جدی دارد. می‌گوید ببخشید من سینما کار می‌سازم. یک فیلم من هم دو میلیون نفر می‌بینند. شما با ۱۰ اجرا سر جمع چند تا می‌بینید؟ این طرز تفکر طرز تفکر درستی نیست.

در سال گذشته نمایشی داشتیم که از ۷۰ درصد فیلم‌های روی پرده فروش داشته‌اند.

من فرقی برای تئاتر ارزشی و غیرارزشی قائل نیستم؛ ولی تئاتر انقلابی و غیرانقلابی را برایش چارچوب قائل هستم

نیلی: بله این را قبول دارم؛ ولی به خاطر چارچوب‌هایی که در بعضی جاها مهم است و آن چارچوب باید لحاظ شود. وقتی می‌آید بیرون می‌گویند که این در آن چارچوب نمی‌گنجد که بخواهد آن قدر در بیاورد. ولی اگر ما در مورد تئاتر فکر کنیم تئاتر خوب، تئاتر در چارچوب داشته‌های معنوی ما، محتوای ماست. من فرقی برای تئاتر ارزشی و غیرارزشی قائل نیستم؛ ولی تئاتر انقلابی و غیرانقلابی را برایش چارچوب قائل هستم. قبلش هر آنچه به نظرم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ارائه می‌دهد خارج از ارزش نیست. بالاخره یک ارزشی دارد، کار می‌کند و وقتی که کار شما ارزشی می‌شود می‌گویند در این چارچوب این کار، کار ارزشی است. هیچ منافاتی با آن چارچوبی که ما داریم مطرح می‌کنیم ندارد. بالاخره همه تئاترها به نوعی به شکل‌های مختلف دارند یک ارزش را ارائه می‌دهند؛ ولی کارهایی داریم به نام کارهای انقلابی و غیرانقلابی. انقلابی آن چیزی که دغدغه انقلاب است. دغدغه انقلاب مثلاً در یک برهه‌ای اقتصاد مقاومتی است. این دغدغه انقلاب است و الان هم درگیر هستند. یعنی دغدغه انقلابی و مردمی است. باید برای این یک فکری کرد. شما با این دیالوگ که بگویی چقدر مخاطب دارد نگاه می‌کند نمی‌توانید جریان‌سازی کنید.

این ابهام هم برای خیلی وجود دارد که مثلاً این نمایش چقدر برای من سود دارد که من بخواهم روی آن سرمایه‌گذاری کنم.

نیلی: آن ظرفیت‌ها مهم می‌شود.

ظرفیت کل استان در اختیار کل نمایش‌ها قرار بگیرد،   نه اینکه  مثلاً اگر قرار است ذوب آهن اصفهان از نمایش شما حمایت کند ذوب آهن اصفهان ۱۰ میلیون در تمام سال بدهد.

نیلی: این‌ها چیزی است که باید در موردش فکر شود.   مثلاً اگر سامسونگ یا فلان کارخانه بخواهد ۱۰ بیلبورد بگیرد شما می‌گویید ظرفیت کل کشور من این است؟ یعنی شما اگر تا نقطه صفر مرزی اگر انجمن وجود داشته باشد می‌توانید تبلیغ کنید. البته اینها به شکل‌های مختلفی است که هنوز به جمع‌بندی نرسیده است، ولی اصل ماجرا ارزش تئاتر به نوعی است که استان‌ها روی پای خودشان بایستند.

این را باید به ذهن داشت که کار کردن در سینما در استان‌ها غیر ممکن است؛ اما تئاتر چنین نیست و کل ایران را شامل می‌شود.

نیلی: ما باید ظرفیت‌هایمان را بدانیم چه هست و براساس ظرفیت برویم طرف را ترغیب کنیم و کسی که ترغیب می‌شود از ظرفیت‌های ما استفاده کند. یک تعامل دو طرفه است. بر این اساس به نظر من تئاتر کشور شکوفا می‌شود. فضای تئاتر کشور روی پای خودش می‌ایستد و به جایی خواهد رسید که به خودش افتخار می‌کند.

انجمن‌ها در کل کشور چند تا دفتر دارید؟

نیلی: شعبه شهرستان را فکر می‌کنم ۴۰۰ تا؛ چون نمایندگی هستند. ما یک بحث شعبه داریم و یک بحث نمایندگی. هر استان یک شعبه دارد. مثلاً در پیشوا اجرا به جای اینکه بیاید تهران مجوز بگیرد، می‌رود پیش نماینده و نماینده آن کار را انجام می‌دهد.

من در سفرهایم به جشنواره خیابانی مریوان دریافتم که صنعت مریوان همواره تلاش کرده است حامی تئاتر مریوان باشد. بخشی از مسائل مالی جشنواره را متقبل می‌شوند تا آن شهر میزبانی خود را حفظ کند.

نیلی: شما جدا از بحث اینکه کارخانجاتی که آنجا هستند، شهرداری‌ها را دارید نقاطی که به نظر من جذاب هستند. اینها را باید در ظرفیت‌های استانیمان ببینیم. برای آن کار تعریف کنیم.

یک نکته‌ای که در اقتصاد تئاتر وجود دارد خصوصی‌سازی بوده است که بیشتر ما تعریف آن را از در تفسیر معاونت دوره مرادخانی شنیدیم. این خصوصی‌سازی در نهایت به سلبریتی داشتن ختم شد.

نیلی: من به شدت مخالف سلبریتی هستم. سلبریتی نمی‌تواند برای تئاتر آورده‌ای داشته باشد.

مشکل ناگوار این است که سلبریتی‌ها برایشان مهم نیست نمایش به چه میزان فروش داشته است. او دستمزدش را می‌گیرد و می‌رود و آن تئاتری‌های واقعی به واسطه فروش نداشتن شاید شش ماه نتوانند پولش را از کارگردان یا تهیه‌کننده بگیرد و  همیشه طلبکار باقی می‌ماند.

شأن یک هنرمند گدایی کردن نیست

نیلی: اگر خدا کمک کند و این اتفاق بیفتد جزء کارهایی است که از باقیات و صالحات خواهد بود، یعنی خودم این دغدغه خود را دارم. من خودم نمایش تولید می‌کنم، با کلی تیم اجرا و پول و بعد می‌بینم که بروم سراغ چه کسی. بعد گدایی می‌کنیم.   تهیه‌کننده و کارگردان بعد از اینکه کارش تمام می‌شود می‌رود گدایی می‌کند؛ در حالی که شأن یک هنرمند گدایی کردن نیست. در حوزه‌های مختلف همین است. طرف نقاش است باید بگوید تو را به خدا بیایید در حراج این را از من بخرید.

باز هم بحث رابطه است. یکی آن مدیر را می‌شناسد و جلسه می‌گذارد و تأمین مالی می‌شود؛ ولی اکثر هنرمندان  این رابطه‌ها را ندارند.

نیلی: یک نتیجه گیری کلی دارد.   وقتی کسی کار هنری می‌کند می‌تواند به بحث اقتصاد خودش فکر کند. خیلی طرف باید مدیر توانمندی باشد که بتواند این کار را انجام دهد. وقتی کسی کار هنری می‌کند دوست دارد کارش خوب دیده شود. دوست دارد باگ‌های کار هنری‌اش گرفته شود. اینجا مثلاً رنگ فلان باشد، رنگ دیگری نباشد؛ ولی آن کسی که باید کنار این آدم باشد و او را کامل کند کمپانی است. در مسئله کمپانی مدیریت تهیه‌کنندگی مطرح می‌شود و تا وقتی که ما به آنجا نرسیم و نگاهمان مثل نگاه سینما نباشد باز هم همین است. یعنی به هیچ جایی نخواهد رسید. به نظر من اگر هیچ کاری نکنیم، باید در عرصه انجمن هنرهای نمایشی این را جا بیاندازیم.

ده سال است تهیه‌کنندگی در تئاتر رایج شده و امروزه به عنوان یک سمت آن را می‌شناسند.

الان تهیه‌کننده را بیشتر به اسم دلال می‌شناسند

نیلی: البته الان بیشتر به اسم دلال می‌شناسند.

هیچ کدام از نهادها و مسئولین مشروعیت تهیه کنندگی را گردن نگرفته‌اند. فقط قرار بود در یک دوره‌ای بنیاد رودکی با برگزاری کلاس‌هایی با حضور اساتید ایرانی و خارجی حرکتی بکند. آقای سرسنگی هم که براساس قدرتی که در خانه هنرمندان داشت به چند نفر پلاک تهیه‌کنندگی داد. همیشه این سؤال بود که مشروعیت این آدم‌ها از کجا و به چه واسطه‌ای می‌آید.

نیلی: چون من خودم تهیه کننده بودم نسبت به این قضیه واقف هستم. من خودم از سال ۷۴ فقط تهیه کنندگی می‌کنم. در پروسه کاری من طرحش نمایش، پیشنهادش با من بوده است. در نقطه به نقطه کار حضور داشتم، یعنی به نوعی تهیه‌کننده مؤلف به حساب می‌آیم. به سینما نگاه کردم و شما می‌بینید یک جاهایی مثل اروند خون فضایی ایجاد شد. من آقای زارعی را دعوت کردم. اعلام آمادگی کرد. من یک پیشنهاد به ایوب آقاخانی دادم و آمد. گفت من این را می‌خواهم این گونه ببینم. گفتم بسم الله. حتی در بحث حرکات فرم با علی براتی حرف داشتم. من با آقای زارعی تا شب آخر اجرا می‌گفتم این کار را انجام بده، آن کار را انجام نده.   تا وقتی به تهیه‌کننده هویت ندهیم و مثل سینما نگاه نکنیم باز همان می‌شود که فردی به جای دغدغه کارگردانی باید دغدغه پولش را داشته باشد. صحبت‌هایش را بکند. حالا کوروش زارعی بین همه اینها آدم خوبی است که همه او را می‌شناسند؛ ولی کسی مثل آقای ایکس که هیچ کسی را ندارد به جای اینکه درگیر تئاتر و فضای هنری بشود، باید  برود دنبال پول. البته با تهیه‌کننده‌ای که دلال باشد مخالف هستم. تهیه کننده مؤلف را می‌پسندم.

چند درصد از تهیه‌کننده‌ها در تئاتر تهران مؤلف هستند؟

نیلی: نمی‌دانم؛ ولی یک نفر را می‌شناسم.

انجمن می‌خواهد مشروعیت بدهد؟

نیلی: بله اتفاقاً می‌خواهیم این کار را انجام بدهیم.

تهیه کنندگی در سینما هم در ایران یک رشته تحصیلی ندارد.

نیلی: ولی در صدا و سیما وجود دارد.

بله در صدا و سیما هست؛ ولی آنهایی که در صدا و سیما درس خواندند خیلی وارد بازار کار سینمایی نمی‌شوند. خود سازمان از آن نیروهایی که آموزش داده استفاده نمی‌کند.

نیلی: این‌ها شاید گفتنش درست نباشد. تا وقتی که آدم حرف نزده کسی بازخواست نمی‌کند. وقتی مطرح می‌کند دو روز دیگر آقایان سؤال می‌کنند که چه شد. به نظر من ما باید یک فرآیند در نظر بگیریم. ایده خود من این است که شهرستان جریان‌ساز است.   تئاتر شهرستان  جریان را به فضای تئاتر کشور پمپاژ و تزریق کند. به نظر من قابلیت دارد که روی آن کار شود. برای همین یک فرآیندی را تعریف کردم که ما بیاییم از استان‌ها آدم جذب کنیم. من چند روز پیش رفتم شیراز. البته برای یک کار دیگر رفته بودم. به دوستان گفتم قصد دارم دو تا از شهرستان‌های را هم ببینم که ببینیم بضاعت شهرستان چقدر است. هر استان اگر دو تا آدم مدیر هنری داشته باشد می‌شود از داخل آن در یک پروسه چند ساله حداقل ۱۰ مدیر هنری با آن رویکردی که داریم پرورش دهیم. به نظر من از استان‌ها باید شروع کنیم. در تهران شاکله شکل گرفته است. چند تا آدم مطرح وجود دارد که آنها دارند کار خودشان را انجام می‌دهند.

 هنوز تهیه کننده مؤلف شکل نگرفته که براساس یک دغدغه‌ای کار ساخته بشود. وقتی یک تهیه‌کننده براساس یک دغدغه‌ای کار بسازد، کارهای مختلفی که از داخل آن در بیاید را کمتر می‌بینید. اگر یک کارگردانی یک پولی به او بدهید می‌آید کار مذهبی انجام می‌دهد. دو روز دیگر می‌رود کار آنتی‌گونه می‌سازد. چند روز دیگر می‌رود کار شکسپیر انجام می‌دهد؛ ولی اگر تهیه‌کننده واقعاً تهیه‌کننده مؤلف باشد شما خط سیر این تهیه‌کننده را می‌شناسید. اگر فلانی کار دینی کرده مشخص است چه کار کرده است. شما سبقه حالا خود شخص من خارج از آن چارچوبی که من برای خودم تعریف کردم هیچ چیزی اضافه نشده است و هیچ چیزی کم نشده است.

پس با این تفاسیر قرار است هر استان بر اساس مؤلفه‌های خودش مدیر هنری تربیت کند.

نیلی: بله، بدانند که دغدغه ما چیست و ببینید انجمن یک بضاعت جدی دارد.   تا وقتی که شهرستان‌ها به خودشان نیایند ما در تهران چقدر می‌توانیم آدم جدید وارد عرصه تئاتر کنیم؟ اتا وقتی که به سمتی نرویم که بضاعت شهرستان را بسنجیم و وارد جشنواره‌هایشان کنیم و براساس آن تیم‌هایی که وارد جشنواره می‌شوند کار تعریف نکنیم، آدم جدید در لول بالا وارد عرصه تئاتر نمی‌شود. ما چقدر باید آدم‌های بسیار بسیار شاخص تئاتریمان را بفرستیم فستیوال‌های خارجی؟ یعنی ما در کل کشور، در کل شهرستان‌ها آدم جدید نداریم؟ آیا کسی روی آن فکر کرده؟ قطعاً داریم.

البته استان‌های مثل خراسان رضوی همیشه در اوج هستند.

نیلی: من کل شهرستان را می‌بینم. مشهد هم یک شهرستان است. من می‌گویم الان کاری را بخواهیم ببریم خارج از کشور از تهران چه داریم؟ اولویت اولمان تهران است؛ ولی می‌گویم که از تهران باید برویم بیرون. تیم جدید انجمن هنرهای نمایشی با شهرستان‌ها بشیند. با شهرستان‌ها به جمع‌بندی برسد. به ظرفیت شهرستان‌ها برسد و آن‌ها را به استخدام بگیرد. برای کارهای تئاتری که با محتوا هستند.

قرار بود ساختمان دبیرخانه فجر بدل به موزه شود. با این گویا با موزه شدن تئاتر نصر نگاه شما هم به موزه شدن تئاتر نصر رفته است؟

نیلی: احتمال دارد که عزممان را جزم کنیم و به شهرداری کمک کنیم. تئاتر نصر جای جالبی است.

الان یک جوانگرایی در مدیریت‌ها دارد شکل می‌گیرد که بخش مهمی از آن نشان دهنده فقدان مدیر در بدنه فرهنگ و ارشاد اسلامی است. در مورد تئاتر که بدنه اداری کهنه و پیر است. نیروهای سابق به سن میانسالی رسیده‌اند و آن انرژی سابق را ندارند. حوزه فرهنگ هم همیشه آدم تازه نفس می‌خواهد. مثل حوزه اقتصاد نیست که آدم کهنه بخواهد. آدمی می‌خواهد که پر انرژی باشد و الان می‌بینیم که آقای کرمی انتخاب‌هایش محدود است. گویا هیچ گزینه‌ای برایش وجود ندارد که بتواند تئاتر شهر را وارد فاز جدیدی کند و شما به عنوان نیروی جوان آمدید. حالا شما وقتی پنجاه سالتان بشود باید جانشین خوبی تربیت کرده باشید.

نیلی: باز هم برمی‌ گردم به همان حرفی که اول زدم. اگر ما بتوانیم تربیت مدیر هنری را داشته باشیم، تا مدیر هنری خیلی‌خوب داشته باشیم قطعاً جایگزین‌های زیادی وجود خواهد داشت. مدیری که هم جنس هنر را بفهمد هم جنس اقتصاد را و هم جنس مدیریت.

منظور شما این است که وارد فاز شناسایی افراد شوید.

نیلی: بله،   این همان شناسایی است که من می‌گویم از شهرستان‌ها شروع می‌شود. جذب کردن، ارتباط برقرار کردن، آموزش دادن و به جای اینکه طرف گلیم گروه خودش را از آب بکشد بیرون، قطعاً در فضای کارگاهی بزرگتری هم می‌تواند این کار را انجام دهد. شما وقتی سی تا مدیر هنری بار آوردید که دارد از ظرفیت خودش خوب استفاده می‌کند و خوب مدیریت می‌کند، می‌فهمد که این کار را کجا به اجرا ببرد و شاکله آن را خوب انجام می‌دهد. قطعاً مدیر خوبی است که دارد این کار را انجام می‌دهد و حداقل بیست تا گروه در حوزه تئاتر می‌توانید به فضای تئاتر اضافه کنید.

دکتر ناظرزاده مدام می‌گویندکه تئاتر ویترین کشور است. وقتی معیار تئاتر سلبریتی است پس عجیب نیست زندگی‌ها به سمت زرق و برق پیش رفته است. در چنین شرایطی تئاترها برای فروش دست به دامان تبلیغات در شبکه جم یا مجری شبکه من و تو می‌شوند. در حالی که هیچ مجرای تبلیغاتی مناسبی ندارد، چهره هم که ندارد. در این وانفسای بی‌ابزاری قوه قضائیه حساس می‌شود که چرا این نمایش در شبکه جم تبلیغ می‌شود.

نیلی: اگر آن رویکردی را که بنده دنبال آن هستم اتفاق بیفتد دیگر نیازی به تبلیغ جم نداریم. خودش با داشته‌های خودش می‌تواند خودش را پرزنت کند و به نظر من هیچ راهکاری برای تئاتر سالم و تئاتری که هدفمند و پر محتوا باشد نیست. جز اینکه هنرمند و  گروه تئاتری آن گروهی که دور هم جمع شدند بتوانند آن دغدغه خودشان را جدای از بحث اقتصادی به ظهور و ورود برسانند. وقتی آن اتفاق افتاد مدیران بحث مالی را هم حمایت کرده، بحث هنری آن را هم با آن محتوایی که آن مدیر هنری نیاز دارد دارد اجرا می‌شود و به نظر من جذاب‌ترین زمان آن موقع است که همه اینها در یک قاب صحنه اتفاق بیفتد.

پیش از فجر ۳۶ به دستور معاون هنری مسائل مالی از انجمن به مؤسسه توسعه هنرهای معاصر انتقال یافت و این مسئله باعث شده است که بخشی از هنرمندان هنوز دریافتی‌های فجرشان را نگرفته باشند.

نیلی: این یک مشکل درون سازمانی است. ان‌شاءالله سعی می‌کنیم دغدغه تئاتری‌ها بعد از این حل بشود. قطعاً دغدغه خود معاونت محترم، شهرام کرمی و آقای افضلی هم این است که این مشکل حل بشود. این سیکلی است که باید درست بشود. برخی باید بنشینند و ببینند اگر این سیکل درست است ادامه دهند؛ ولی این بیشتر درون مدیریتی است. چیزی که ما می‌توانیم بیان و ابراز کنیم این است که همه دغدغه دارند این مشکل حل بشود و حل می‌شود. دیر و زود دارد سوخت و سوز ندارد.

لیست دریافتی هنرمندان منتشر می‌شود؟

نیلی: بله آن را هم ابلاغ کردند به ما و داریم انجام می‌دهیم.

چه زمانی به دست ما خبرنگارها می‌رسد؟

نیلی: ما اولیه‌اش را آماده کردیم.

به نظر می‌رسد افراد مدعی پول بیشتری هم گرفته‌اند.

داریم به سمتی حرکت می‌کنیم که تغییرات ایجاد کنیم

نیلی: الان به نظر من اگر ما آن کار را انجام دهیم شیوه حمایت هم تغییر خواهد کرد. دیگر شیوه حمایت به این سمت نمی‌رود که بیا این صد میلیون پول است، شما برو کار کن. این صد میلیون با سودش می‌دهیم به یک گروه دیگر که کار کند. آنجا می‌شود صندوق حمایت؛ ولی همه اینها منوط به این است که ما به یک جمع‌بندی در اقتصاد تئاتر استان‌ها برسیم تا با پوست و استخوانشان درک کنند که می‌توانند اقتصادی باشند.

ما داریم به سمتی حرکت می‌کنیم که تغییرات ایجاد کنیم و به نظر من شدنی است. به نظر من در تئاتر به ظرفیتش کسی نگاه نکرده و ظرفیت خیلی جذابی دارد. هر کسی فراسوی کاری که می‌خواهد انجام دهد می‌تواند از این ظرفیت از این سفره بهره ببرد؛ ولی باید آن اغذیه‌هایی که وجود دارد سر سفره را بشناسیم و سر وقت از آن استفاده کنیم و این شدنی است.

شایعه شده که برخی از هنرمندان برای اینکه کار نکنند پول دریافت کرده‌اند. صحت دارد؟

نیلی: خیر انقدر اوضاع مالی تئاتر خراب است که به این طور کارها نمی‌توانیم برسیم.

*تسنیم

  • تاریخ : ۲۱ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: سازمان امور سینمایی و سمعی و بصری در سالهای اخیر عملکرد خوبی در راستای شفاف‌سازی مالی عملکرد خود به نمایش نگذاشته‌ و این ماجرا مورد انتقاد رسانه‌ها و نمایندگان مجلس قرار گرفته‌است، ابهاماتی در عملکرد مالی آن وجود دارد که نیازمند توضیحات بیشتر است.

به گزارش دریافت فیلم، بیش از یک ماه از انتشار لیست جزئیات حمایت موسسه رسانه های تصویری از پروژه‌های سینمایی به تفکیک از سال ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۵ می‌گذرد. بعد از اقداماتی که بنیاد سینمایی فارابی و موسسه رسانه‌های تصویری در راستای شفاف‌سازی عملکرد مالی خود داشتند ابهامات بیشتری نسبت به عملکرد مالی سازمان سینمایی به وجود آمده است.

سال گذشته بودجه سازمان سینمایی به شرح زیر اعلام شد:

کل بودجه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به شرح زیر است در بخش هزینه‌ای:

۱۱/۸۵۳/۸۰۵/۰۰۰/۰۰۰ ریال

در بخش دارایی‌های سرمایه‌ای:

۱/۲۶۵/۷۳۴/۰۰۰/۰۰۰ ریال

کل بودجه سازمان سینمایی:

۲/۲۰۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال

بودجه ادامه احداث شهرک سینمایی در هشتگرد:

۵۰/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال

تعمیر و تجهیز ماشین‌آلات:

۲/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال

کمک‌های فنی و اعتباری به پردیس‌های سینمایی

۲۵/۰۰۰/۰۰۰/۰۰۰ ریال

سازمان سینمایی در قالب نهادی با بودجه مشخص و با زیرمجموعه‌های تعریف شده عملکرد مالی شفافی نداشته است و لازم است در راستای شفاف‌سازی به معنای درست آن به سوالات و ابهاماتی پاسخ دهد. پیش از پاسخ به تمام این ابهامات لازم است اعلام شود این سازمان چقدر از بودجه مصوبه را دریافت کرده و در واقع چقدر از بودجه مذکور به این سازمان تخصیص داده شده‌است.

در نهایت اگر ریز هزینه کرد بودجه تخصیص داده شده در سازمان سینمایی اعلام شود، آن زمان میتوان عنوان شفاف‌سازی مالی را برای ارائه این گزارشات استفاده کرد. اینکه چقدر از این بودجه برای تفاهم‌نامه‌ها و ردیف فصل ۵ تخصیص داده شده‌است می‌تواند جالب توجه باشد!

سازمان سینمایی کشور زیرمجموعه‌های متعددی برای فعالیتهای سینمایی دارد که هر کدام عملکرد مالی خاص خود را دارند. مجموعه‌هایی مانند بنیاد سینمایی فارابی، موسسه رسانه‌های تصویری، مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی، انجمن سینمای جوانان، موزه سینما و … که البته موسسه رسانه‌های تصویری و بنیاد سینمایی فارابی لیست حمایت‌های خود از فیلمها را اعلام کردند، اما این اتفاق بیشتر شبیه مانور شفاف‌سازی مالی بود تا اصل این ماجرا.

فیلمهای آرشیوی و حمایتهای میلیونی

سازمان سینمایی اگر کل بودجه‌ای که به این سازمان‌ها اختصاص داده‌است اعلام کند آنوقت با دقت بیشتری می توان بررسی کرد که چه مقدار از این بودجه صرف حمایت از فیلمها و چه مقدار دیگر صرف هزینه‌های جاری و سرمایه‌گذاری های دیگر این نهادها شده‌است. به خصوص هزینه‌کرد نهادهای مذکور در امور جاری! البته در لیست مذکور هم ابهامات زیادی وجود دارد. توضیح داده‌شود چرا فیلم «مارمولک» به تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی که در سال ۱۳۸۲ ساخته‌شده است و چند سال بعد توسط موسسه رسانه‌های تصویری به مبلغ ۱۵۰ میلیون تومان خریداری شده، باید مجددا در سال ۹۳ با مبلغ ۲۵۰ میلیون تومان از آقای منوچهر محمدی خریداری شود، فیلمی که تنها جنبه آرشیوی داشته و به هیچ کار دیگری نمی‌آید.

همینطور فیلم «پاتال و آرزوهای کوچک» به تهیه‌کنندگی فرشته طائرپور که در سال ۱۳۶۸ ساخته شده‌است و بارها به نمایش درآمده است چرا مجددا در سال ۱۳۹۲ به مبلغ ۱۳۰ میلیون تومان خریداری می‌شود؟ و ابهامات بسیار دیگر که بعدا به آن خواهیم پرداخت.

قرارداد نامشخص کارمند سابق رایزنی فرهنگی برای عرضه فیلمهای ایرانی در فرانسه

اگر چنین گزارشی از جانب سازمان مربوطه ارائه شود ممکن است ابهامات دیگر هم مرتفع شود. ابهاماتی مانند قرار داد سازمان سینمایی با کارمند سابق رایزنی فرهنگی ایران در فرانسه (آقای ح. ص) که در راستای عرضه فیلمهای ایرانی در فرانسه بسته شده بود. قراردادی که به موجب آن شخص مذکور مسئولیت عرضه فیلمهای ایرانی در فرانسه را برعهده داشت. لازم است مبلغ این قرار داد که اندک هم نبوده و نتیجه عملکرد آن مشخص و ارائه شود. البته همچنان این شخص با نهادهای سینمایی مسافر کن می شود و در تردد است.

عملکرد سازمان سینمایی باید در قالب گزارش های سالیانه قابل مقایسه در حسابداری عرضه شود گزارشاتی که نمی‌تواند و نباید محدود به یک سال باشد چرا که برای حسابرسی هم حسابرسان نیاز به گزارشات قابل مقایسه دارند. اگر گزارشات با این رویکرد ارائه شود می‌توان به ابهام برپایی غرفه ایران طی سالهای ۹۳ و ۹۴ در جشنواره فیلم کن پرداخت و امیدوار بود که برای برپایی این غرفه اسناد مالی قابل قبلول در راستای عملکرد مالی ارائه شود که مورد استناد موسسات حسابرسی باشند، غرفه‌ای که به گفته روزنامه کیهان در اردیبهشت سال ۹۴ سی هزار یورو هزینه داشته‌است و سند مالی از نحوه هزینه کرد آن در دسترس نیست. مسئول برپایی این غرفه هم آقای «آ. ا» است که هنوز در رفت و آمد به جشنواره‌های خارجی به سر می‌برد.

تمام این ابهامات مالی در قالب سوال در سامانه انتشار و دسترسی ازاد به اطلاعات حدود یک ماه پیش به ثبت رسیده است و امیدواریم از جانب این سامانه پاسخهای قانع کننده‌ای دریافت شود. چراکه ابهامات عملکرد مالی سازمان سینمایی پیش از این نمایندگان مجلس را هم به واکنش واداشته بود.

احسان قاضی‌زاده هاشمی عضو کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی  درباره عملکرد مالی این سازمان گفته بود:

«سوال اینجاست که بودجه پیشنهادی برای حمایت از تولید فیلم، سفارش سناریو، تولید فیلم‌های فاخر و تولید مشترک در ۳ ردیف مجزا، سر جمع ۶۵ میلیارد تومان اعتبار دارد که مشخص نیست به کدامیک از ۸۰۰ عنوان پیشنهادی سازمان سینمایی قرار است پرداخت شود.

 یکی از مهمترین نقاط ابهام در ردیف‌های بودجه مربوط به سازمان سینمایی با دارا بودن ۱۸% از کل اعتبارت وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آن است که هیچ گونه توضیحی در مورد نحوه تفکیک و سهمیه‌بندی اعتبارات دستگاه‌های سینمایی زیر مجموعه سازمان سینمایی (شامل بنیاد سینمایی فارابی، مرکز سینمای مستند و تجربی، موسسه رسانه‌های تصویری و مدرسه عالی سینما) نشده است. در واقع، شفاف نیست که بودجه این دستگاه‌های مهم – که بعضا گردش مالی قابل توجهی نیز دارند – از محل کدام بخش از اعتبارات سازمان سینمایی تخصیص خواهد یافت و قرار است در راستای چه فعالیت‌ها و برنامه‌هایی مصرف شود.

به منظور شفاف‌سازی مالی از اعتبارات، درآمدها و حامیان مالی جشنواره فیلم فجر و همچنین نحوه هزینه‌کرد اعتبارات و درآمدهای جشنواره اینجانب از دیوان محاسبات و سایر دستگاه‌های نظارتی خواهم خواست، گزارش مالی کامل از دخل و خرج جشنواره فیلم فجر ارائه دهند. »

 موارد مذکور تنها دو نمونه از این ابهامات بود که در قالب سوال مطرح شد، ادامه این ابهامات در گزارشهای بعدی منتشر می‌شود.

*تسنیم

  • تاریخ : ۲۱ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: در جلسه شورای صدور پروانه ساخت سازمان سینمایی با درخواست چهار سناریو جدید موافقت به عمل آمد.

به گزارش دریافت فیلم، سناریو های «عشق بدون پروانه» به تهیه‌کنندگی محمدعلی اسلامی، کارگردانی کامران قدکچیان و نویسندگی امیرحسین مزدارانی با ماجرا اجتماعی مجوز ساخت گرفت.

همچنین «سلوک» به تهیه‌کنندگی و نویسندگی عباس رافعی و کارگردانی محمد حجت ذی جودی با ماجرا اجتماعی، «زیر نظر» به تهیه‌کنندگی محمد شایسته، کارگردانی سید مجید صالحی و نویسندگی مشترک علیرضا جزینی، مصطفی زندی، امیر برادران با ماجرا اجتماعی با مجوز ارشاد می توانند وارد روند تولید شوند.

«تپلی» به تهیه‌کنندگی، کارگردانی و نویسندگی حسین قناعت در ژانر کودک و نوجوان هم موافقت شورای ساخت سازمان سینمایی را اخذ کرد.

  • تاریخ : ۲۱ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: جلسه معارفه مدیران شبکه های یک و پنج سیما با حضور مرتضی میرباقری و با حضور مدیران سابق و جدید این شبکه ها برگزار شد.

به گزارش دریافت فیلم، مرتضی میرباقری معاون سیمای رسانه ملی در مراسم معارفه مدیران شبکه های یک و پنج از لزوم چابک سازی در تلویزیون سخن گفت.

وی با قدردانی از تلاش های علیرضا برازش تاکید کرد: در آرایش رسانه ای جدید، مدیران با تجربه در صف و مدیران جوان در ستاد قرار می گیرند. به این ترتیب حوزه عملیاتی چابک تر و سریع تر خواهیم داشت؛ بخشی که امروز نیازمند تحول و تغییرات اساسی است.

میرباقری مرکز طرح و برنامه سیما را در بهترین دوران خود توصیف کرد و گفت: خوشبختانه امروزه هیچ گونه کاستی در حوزه سیاست گذاری، راهبری و هماهنگی شبکه های سیما به چشم نمی خورد و نقشه راهی منجسم براساس افق رسانه ملی تدوین شده و در اختیار شبکه ها قرار گرفته است.

وی با ارایه آماری از نظرسنجی های اخیر مرکز پژوهش و سنجش افکار صداوسیما گفت: این مرکز در پژوهشی میدانی ۱۰ قالب برنامه سازی را مورد بررسی قرار داده است و از شرکت کنندگان خواسته تا بیان کنند چه میزان محصولات داخلی یا خارجی در این سبد جای گرفته اند.

معاون سیما با اشاره به حضور ۲۹۶ شبکه فارسی زبان در عرصه رقابت رسانه ای اضافه کرد: براساس آمار این پژوهش ۷۲ درصد از مخاطبان در چهار قالب فیلم و سریال، خبر، ورزش و طنز، تفریح و سرگرمی، محصولات داخلی را به نمونه خارجی آن ترجیح می‌دهند.

میرباقری از هجمه های متعدد دشمنان انقلاب در طول چهار دهه مقاومت مردم سخن گفت و افزود: تاکنون تنها درصدی از ظرفیت های فرهنگی، هنری و مدیریتی استفاده شده است و رسانه ملی برای دستیابی به حداکثر موفقیت نیازمند جذب ظرفیت های جدید در این عرصه است.

وی در خاتمه با قدردانی از تلاش های علیرضا برازش بر استفاده از تجربیات مدیران با سابقه در عرصه تلویزیون تاکید کرد و از مدیران جدید شبکه ها خواست تا با ارتقای سطح کیفی برنامه سازی زمینه های گسترش و تعمیق دین باوری و ارزش های اخلاقی و انقلابی را فراهم کنند.

در ادامه این مراسم سید مصطفی میرسلیم به عنوان یکی از اعضای شورای اندیشه ورزی شبکه یک سیما از تلاش های مهندس برازش در ارتقای برنامه های این شبکه قدردانی کرد و او را از سرمایه های رسانه خواند و گفت: سال ها دوستی و همکاری با برازش باعث شده تا از روحیات وی شناخت داشته باشم.

برازش مدیر سابق شبکه یک سیما نیز با اشاره به ۲ دوره حضور خود در مدیریت شبکه یک تاکید کرد: تالیف همواره از علایق و دلمشغولی هایم بوده است. متاسفانه کار اجرایی باعث شده تا نتوانم کار دلخواه را انجام دهم. در شرایطی مسئولیت شبکه یک را پذیرفتم که گمان می کردم این کار زمین مانده است و امروز خدا را شکر آقای زین العابدین برای انجام تعهدات این شبکه آمادگی دارد و دعای خیر من بدرقه راه اوست.

مجید زین العابدین مدیر جدید شبکه یک سیما هم با قدردانی از تلاش همکاران خود در شبکه پنج کار در رسانه را جهاد خواند و گفت: شبکه پنج در طول چهار سال ۲ تغییر محتوایی را تجربه کرده است. در دوره نخست از شبکه ای استانی با محوریت استان تهران به شبکه ای سراسری با رویکرد اقتصاد تبدیل شد. در تغییر دوم نیز ماهیت و ماموریت یافت تا به عنوان شبکه استانی و شبکه ای برای پایتخت برنامه سازی کند.

وی با اشاره به فرمایشات مقام معظم رهبری در مورد جنگ نرم رسانه ای گفت: شهید آوینی اعتقاد داشت هنرمند باید دیندار، انقلابی و متعهد باشد و در زمینه جهاد حقیقت انقلاب اسلامی را درک کند.

وی جواد رمضان نژاد را مدیری صاحب سبک، جهادی، خوش فکر، فرهنگی و … خواند و از وی خواست تا با رفع نواقص و ضعف های شبکه پنج سیما تمامی ظرفیت های بالقوه شبکه را به فعلیت رساند.

زین العابدین استفاده از تجربه مدیران اسبق را از اولویت های خود در اداره شبکه های سه و پنج دانست و گفت: همچنان که بارها به عنوان شاگرد از تجربیان آقایان صافی و پورمحمدی کمک گرفته ام از آقای برازش می خواهم همکار خود را در زمینه اداره شبکه یک یاری دهد.

جواد رمضان نژاد مدیر شبکه پنج سیما نیز در خاتمه تاکید کرد: دیدگاه و سیاست های رسانه پیش از این تدوین شده است و ما به عنوان مدیران و کارکنان وظیفه داریم این سیاست ها را به منصه ظهور برسانیم.

وی در پایان بیان کرد: رساترین صدای انقلاب از رسانه ملی به گوش می رسد. صدایی که بنا بر فرمایشات مقام معظم رهبری در تقابل با نظام کفر قرار گرفته و هجمه های گوناگون را دفع کرده است.

  • تاریخ : ۲۱ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: نخستین تیزر رسمی فیلم سینمایی «پشت دیوار سکوت» ساخته مسعود جعفری جوزانی منتشر شد. این فیلم به زودی در گروه سینمایی آزادی روی پرده خواهد رفت.

به گزارش دریافت فیلم، درام «پشت دیوار سکوت» که مضمونی ملتهب پیرامون واقعیت‌های گفته نشده و همیشه سانسور شده بیماری ایدز دارد و از ترسهای بیمارگونه درباره تابوهای اجتماعی و اخلاقی پرده برمی‌دارد به زودی در گروه سینمایی آزادی روی پرده خواهد رفت.

«پشت دیوار سکوت» درامی پربازیگر است و از حضور سحر جعفری جوزانی، آرمان درویش، مهدی احمدی، رویا تیموریان، امین تارخ، بهزاد فراهانی، سیما تیرانداز، شقایق فراهانی، سیامک صفری، فریبا متخصص، حسین پاکدل، پرویز پورحسینی و سمیه نجومی در نقشهای مختلف سود می‌برد.

این درام ملتهب اجتماعی توسط موسسه پخش «جوزان فیلم» روی پرده خواهد رفت.

  • تاریخ : ۲۰ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: حسین رنجبران مدیرکل روابط عمومی سازمان صداوسیما در حکمی حمید خواجه نژاد را به سمت مدیر روابط عمومی معاونت سیما منصوب کرد.

به گزارش دریافت فیلم، حسین رنجبران مدیرکل روابط عمومی سازمان صداوسیما در حکمی حمید خواجه نژاد را به سمت مدیر روابط عمومی معاونت سیما منصوب کرد.

در متن حکم حمید خواجه نژاد آمده است:

برادر ارجمند جناب آقای خواجه نژاد

سلام‌علیکم؛

نظر به مراتب تجربه، تعهد و شایستگی جنابعالی و با هماهنگی صورت گرفته با معاون محترم سیما، به موجب این حکم به سمت «مدیر روابط عمومی معاونت سیما» منصوب می‌شوید. برنامه‌ریزی و زمینه‌سازی جهت تحقق اهداف کلان رسانه ملی و اداره کل روابط عمومی در مجموعه سیما، اطلاع‌رسانی درخصوص برنامه‌های تولید شده و در دست تولید؛ طراحی و تدوین برنامه‌ای دقیق جهت تقویت تعاملات و ارتباطات درون و برون سازمانی، فعالیت مستمر و مؤثر در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی با هدف اطلاع‌رسانی و دریافت نظرات مردمی؛ تهیه خبر حوزه سیما و شبکه‌های تلویزیونی و انتشار آن در کوتاه‌ترین زمان؛ پاسخگویی به شبهات مطرح شده پیرامون حوزه سیما در فضای رسانه؛ زمینه‌سازی حضور برنامه‌سازان حوزه سیما در واحد ارتباط با مخاطبان (۱۶۲) اداره کل روابط عمومی؛ افزایش سهم صدای مردم و نظرات آنها در برنامه‌های مختلف؛ نظارت بر مصاحبه مدیران و برنامه‌سازان معاونت سیما با هماهنگی معاون محترم و اداره کل روابط عمومی و نظام‌مند کردن آن و ارائه گزارش‌های ادواری از فعالیت‌های انجام شده در حوزه مأموریتی؛ همگی از جمله مأموریت‌های خطیر شما در این عرصه مهم است.

جا دارد از تلاش‌ها و زحمات ارزشمند و بی‌دریغ برادر ارجمند جناب آقای مهدی توکلی‌زاده تقدیر و تشکر کنم.

دوام توفیقات شما را در تحقق اهداف نظام اسلامی و منویات مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) از خداوند متعال خواستارم.

  • تاریخ : ۲۰ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: از سانسورهای صداوسیمازیاد گفته و نوشته شده است، اما بد نیست از ابتذالی هم بنویسیم که در این یک ماه در آیواسپورت به عنوان آلترناتیو صداوسیما، اتفاق افتاده است از شوخی‌های لوس علی انصاریان درباره عمو حسن تا گپ کاملا جنسی و سطحی؛ واقعا بدنامی بهتر از گمنامی است؟

دریافت فیلم – از سانسورهای صداوسیمازیاد گفته و نوشته شده است، اما بد نیست از ابتذالی هم بنویسیم که در این یک ماه در آیواسپورت به عنوان آلترناتیو صداوسیما، اتفاق افتاده است از شوخی‌های لوس علی انصاریان درباره عمو حسن تا گپ کاملا جنسی و سطحی؛ واقعا بدنامی بهتر از گمنامی است؟

۱- اگر تعارف را کنار بگذاریم، باید معترف بود که ما ایرانی‌ها در بعضی مقاطع و پاره‌ای مواقع دچار افراط و تفریط می‌شویم. گاه آنقدر به تعارف و مصلحت دچار هستیم که در بیان ساده‌ترین حقایق ناکام می‌مانیم و همه چیز را در لفافه‌ای از ملاحظه و معذوریت مسکوت می‌گذاریم و گاه، چنان احساس راحتی و صمیمیت می‌کنیم و باب رک گویی و مزاح را می‌گشاییم که به ابتذال و سخیف بودن خوش آمد می‌گوییم. مثال و مصداق بارز و عینی این کنش اخلاقی و رفتاری، برخی از مجریان تلویزیون و تعدادی از کسانی هستند که به عنوان مجری در تلویزیون‌های اینترنتی فعالیت دارند. مجری فلان برنامه تلویزیونی آن قدر تعارف تکه پاره می‌کند و کلمات ثقیل به هم می‌بافد از برای پرسیدن یک سوال ساده که مخاطب از این حجم تعارف و حجب و حیای صوری ملول می‌شود و بهمان اجراکننده برنامه ویژه جام جهانی در تلویزیون اینترنتی «آیو» از آن سوی بام به پایین می‌افتد و آن قدر خودمانی می‌شود و مسلک دست انداختن و تمسخر را در پیش می‌گیرد که بیننده را حتی در تنگنا و معذوریت می‌گذارد. نه آن همه تعارف و ملاحظه، مقبول است و نه این همه بی پردگی و لودگی. شاید هم آن حجم مصلحت اندیشی و کلی گویی در تلویزیون سبب این مقدار راحتی در رسانه‌های نوین شده که فضای بازتری را پیش روی خود می‌بینند.


۲- «آیو» یکی از تلویزیون‌های اینترنتی نوظهور در ایران است که راه جلب نظر مخاطب را با حربه جنجال خوب می‌داند. این شبکه پیش از آغاز بازی‌های جام جهانی روسیه نوید ساخت یک برنامه تحت عنوان «زابیواکا» را به مخاطبان خود داد که اجرای آن را قرار بود آزاده صمدی برعهده بگیرد. چنین کنش ساختارشکنانه‌ای فارغ از آن که چقدر رنگ و بوی حرفه‌ای داشت، خود به اندازه کافی برای برانگیختن حس کنجکاوی مخاطب کفایت می‌کرد. همان طور که پیش بینی می‌شد طرح نشستن آزاده صمدی بر روی صندلی اجرای برنامه ابتر ماند و علی انصاریان و مجید یاسر جای او را گرفتند. علی انصاریان بازیکن سابق تیم ملی، پرسپولیس و استقلال سال هاست که پا در وادی بازیگری و تهیه کنندگی گذاشته و اتفاقا هنرپیشه بدی هم نیست. مجید یاسر هم یک هنرپیشه حرفه‌ای است که مردم سال هاست بازی‌های او را در آثار سینمایی و تلویزیونی شاهد هستند. با شروع برنامه و در همان قسمت‌های ابتدایی، اما احساس می‌شد که همه چیز قرار است به هنجارشکنی و جنجال ختم شود و البته مسئولیت این امر خطیر (!؟) بیشتر بر عهده علی انصاریان باشد. از آوردن نام یکی از خوانندگان لس­ آنجلسی توسط یکی از مهمانان برنامه گرفته تا شوخی‌های هتاکانه با مسئولین مملکتی و از تمسخر فلان بازیگر و خواننده گرفته تا دست انداختن یکدیگر جلوی دوربین به بهانه تلفظ اشتباه اسم یک سرمربی خارجی. نتیجه آن شد که پس از پخش هر قسمت از برنامه «زابیواکا» موج اعتراض‌ها و پاسخگویی‌ها به جریان می‌افتاد. فرآیندی که اتفاقا شاید دلخواه و حتی هدف مدیران شبکه «آیو» نیز بود در جهت بولدشدن برنامه هایشان و بالطبع بیشتر دیده شدن و دست به دست شدن در فضای مجازی و در نهایت جذب فزون‌تر مخاطب.

۳- مدیران شبکه «آیو» می‌گویند که مجوز فعالیت دارند. جالب آن که طبق مصوبه کمیسیون تنظیم مقررات ارتباطات، متولی اعطای مجوز به شبکه‌های تلویزیونی اینترنتی سازمان صدا و سیما است که البته ابلاغ این مصوبه در زمان خود با اعتراض‌ها و حواشی فراوانی هم همراه بود. سوال اینجاست که در پی اعطای مجوز، آیا نظارت و کنترلی هم بر عملکرد این شبکه‌ها صورت می‌گیرد؟ از منظر دیگر، اگر مخاطب، بیننده‌ای یا کسانی که نامی از آن‌ها برده شده و به زعم خودشان، جفایی در حقشان روا داشته شده از این شبکه‌ها شکایت داشته باشند باید به کدام سازمان یا نهاد ذیربط مراجعه کنند و آیا پاسخی دریافت خواهند کرد؟ امروز، بروز برخی ناهنجاری‌های اخلاقی و حرفه‌ای در تلویزیون‌های اینترنتی، و «وی او دی»‌ها (vod) دوباره پرسش دیروز را در اذهان زنده می‌کند که آیا سپردن فرآیند مجوزدهی به سازمان صدا و سیما که در کار خود و شبکه‌های ریز و درشتش مانده است، درست و بجاست؟


۴- طبیعی است که هر رسانه (دیداری، شنیداری و مکتوب) تمام توان و پتانسیل‌های بالقوه و بالفعل خود را بکار می‌گیرد و راه‌ها و روش‌های مختلف را راستی آزمایی می‌کند برای جذب هر چه بیشتر مخاطب. اصولا یکی از فلسفه‌های اصلی وجود و فعالیت یک رسانه، ایجاد ارتباط تنگاتنگ و تعامل دوسویه با مخاطب است. پس جذب مخاطب، نه تنها نکوهیده نیست که هدف و مراد اول و آخر است، اما به چه قیمت!؟ فضای مجازی با همه کارکردها و اثرات مثبتی که با خود به همراه داشته، از یک ناهنجاری بزرگ هم رنج می‌برد و آن، بهره گیری از روش‌های غیراخلاقی و به دور از مبانی حرفه‌ای برای جلب توجه مخاطب در این فضا است. بالطبع یک شبکه تصویری نوپا در این فضا، مایل است برای آن که قافیه را به سایر رقبایش نبازد و در کورس رقابت بماند، از تمام امکانات و قابلیت‌های موجود بهره بگیرد و هر چه از دستش برمی آید انجام دهد تا بیننده بیشتری را جذب کند. در این میان، فقط طرح یک پرسش لازم و ضروری به نظر می‌رسد؛ خط قرمز و مرز این اقدامات کجاست و آیا تعیین و تبیین شده است؟ و اصولا چه نهاد و سازمانی باید آن را مشخص کند؟ اگر حد و مرزها به درستی مشخص و تدوین نشده باشد، آن وقت نتیجه همین می‌شود که یک فوتبالیست سابق را جلوی دوربین بنشانند و دستش را باز بگذارند تا هر چه دلش می‌خواهد بگوید و همه را ریشخند کند و قهقهه بزند و ریسه برود تا مگر بیننده از سر کنجکاوی هم شده به تماشای برنامه بنشیند …


۵- آسیب شناسی و باید و نبایدهای ورود فعالان ورزشی به عرصه هنر یک بحث مطول را می‌طلبد که از حوصله این نوشتار خارج است. به طور مشخص باید گفت که اجرا، یک کار تخصصی و ویژه است که آموزش‌های لازم خود را می‌طلبد و اینگونه نیست که هر بازیگر و ورزشکاری خود را ذاتا مجری بداند. متاسفانه در سال‌های اخیر، تلویزیون برای چیره شدن بر معضل ریزش مخاطب رویه بکارگیری چهره‌های مشهور را به جای مجریان کاربلد و مجرب در پیش گرفته که این رویه ناصواب به تلویزیون‌های اینترنتی که بالطبع به شدت نیازمند جذب بیننده هستند، تسری یافته و حتی پررنگ‌تر شده است. علی انصاریان و مجید یاسر ممکن است بازیگران خوبی باشند (با کمی اغماض البته)، اما لزوما مجریان توانمند و قابلی نه. مجری گری یک هنر و تخصص است که آموزش ها، فراگیری‌ها و الزامات خود را می‌طلبد و برای ورود به این عرصه مهم، فقط گشاده رویی، لودگی، حرافی و … کفایت نمی‌کند.

۶- فضای مجازی با وجود همه نقش‌ها و اثرات کلیدی در زندگی کاربران میلیونی اش، اما همچنان از سوی برخی مسئولان و دست اندرکاران به عمد نادیده گرفته می‌شود، گویی که می‌خواهند چشم را بر واقعیت‌ها ببندند. به جرات می‌توان ادعا کرد که ضریب نفوذ برخی رسانه‌های مجازی در میان مخاطبان در حال حاضر از رسانه‌های رسمی پیشی گرفته است. محدود کردن این فضا نه منطقی است و نه شدنی؛ این را تجربه شکست خورده چند سال اخیر نشان داده، نظارت بر آن اما، هم ضروری است و هم شدنی. فضای مجازی را جدی بگیرید.

*روزنامه جوان

  • تاریخ : ۲۰ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم Babel 2006 بابل با زیرنویس فارسی و کیفیت عالی

دریافت فیلم Babel 2006 بابل , دریافت فیلم بابل ۲۰۰۶ , دریافت فیلم Babel زیرنویس فارسی , دریافت فیلم زیرنویس فارسی, دریافت فیلم خارجی، دریافت فیلم

کیفیت HD 1080p , HD 720p – سانسور شده

دریافت فیلم Babel 2006 بابل

این فیلم زیرنویس فارسی و سانسور شده و هیچ گونه صحنه غیر اخلاقی و مغایر با شئونات اسلامی ندارد.

نام اثر: فیلم بابل Babel

کیفیت: HD 1080p , HD 720p

امتیاز: IMDb 7.7 /10

ژانر: درام | اجتماعی

مخاطب: تماشای این فیلم به افراد زیر ۱۳ سال توصیه نمی شود.

نوع فیلم: سینمایی

محصول: آمریکا

کارگردان: الخاندرو گونسالس اینیاریتو

ستارگان: برد پیت ، کیت بلانشت ، رابرت فایف ، مارک کاماچو

سال تولید: ۲۰۰۶ میلادی

زبان: انگلیسی (زیرنویس فارسی)

مدت زمان: ۱۱۵ دقیقه

درباره فیلم :

بابل فیلمی است آمریکایی به کارگردانی الخاندرو گونسالس اینیاریتو به سال ۲۰۰۶. این فیلم در هفتاد و نهمین دوره جوایز اسکار در ۷ شاخه نامزد دریافت جایزه بود که در رشتۀ موسیقی برندۀ جایزۀ اسکار شد.این جایزه به گوستاوو سانتائولایا سازنده موسیفی متن فیلم تعلق گرفت.در این فیلم بازیگرانی چون برد پیت ، کیت بلانشت ، رابرت فایف ، مارک کاماچو به ایفای نقش پرداخته اند .

ماجرا فیلم:

یک حادثه تراژدی برای زوجی آمریکایی در تعطیلاتشان در مراکش برایشان اتفاق می افتد که چهار خانواده متفاوت در دنیا را بهم متصل میکند…

راهنمای دریافت:

لطفا برای پخش هرچه بهتر فایل های مالتی مدیا پلیر خود را آپدیت کنید! تنها پلیر مورد تایید وبسایت آپ تی وی، KMPlayer 4.1.4.7 به بالا می باشد. .

برای دریافت فیلم ها با گوشی اندروید تنها برنامه مورد تایید وبسایت آپ تی وی، Advanced Download Manager Pro v5.1.2  می باشد. .

  • تاریخ : ۲۰ام تیر ۱۳۹۷
  • موضوع : فیلم

دریافت فیلم: برخی از هنرمندان در هفته های گذشته با منت های بسیاری که بر سر مردم گذاشتند، کنسرت هایشان را لغو کردند.

به گزارش دریافت فیلم،  مشکلات اقتصادی این روزها کمرشِکن شده است. افزایش قیمت ها در همه ی کالاها و بخش ها دیده می شود. بار این گرانی هم تنها بر دوش مردم است. جوانانی که در سال‌های گذشته ازدواج کردند و با تلاش‌های شبانه روزی به دنبال خرید خودرو و خانه مناسب بودند؛ اکنون با افزایش بی‌حسابِ قیمت خانه و خودرو بخش زیادی از تلاش‌هایشان را بر باد رفته می‌بینند.

هر کدام از مسئولان هم در تلاشند تا گناه را به گردن دیگری بیندازند و خود را از این ماجرا تبرعه کنند …. قیمت ها اما همچنان رو به افزایشند و مردم هم روز به روز قدرت خریدشان کم و کمتر می شود.

در این میان اما واکنش های برخی هنرمندان به ماجرا عجیب است.

سیروان خسروی: «وقتی می‌بینم کمر مردم زیر بار مشکلات شکسته شده و من هم مثل تمام مردم جامعه شرایط روحی نابسامانی دارم، وقتی می‌بینم که تمام کسب و کارها تعطیل شده و نان‌آور خانواده چیزی جز شرمندگی به خانه‌اش نمی‌برد، من هم کنسرت تهران را لغو و علاوه بر از دست دادن سود ۱۲ سانس کنسرت، ۱۵۰ میلیون تومان خسارت کنسلیِ اجرا به سالن پرداخت می‌کنم، ولی شرافتم را به منافع شخصی خودم نمی‌فروشم. »

جملات بالا را سیروان خسروی در صفحه شخصی اش منتشر کرد تا نشان دهد با مردم و مشکلاتشان همراه است. او ادعا کرد که از سودِ ۱۲ سانس کنسرتش گذشته و حتی ۱۵۰ میلیون تومان هم خسارت به سالن می‌دهد، تا کنسرت های تابستانش را لغو کند.

باید از سیروان خسروی پرسید؛ چرا کنسرتت را برای همین مردمِ دچارِ مشکل شده برگزار نکردی؟ چرا قیمت بلیت ها را به نصف و یا حتی کمتر نرساندی و آن را به همین مردمِ در تنگنا گرفتار شده، تقدیم نکردی. به جای پرداخت خسارت ۱۵۰ میلیون تومانی به سالن، کنسرت‌ها را با حداقل قیمت بلیت و یا حتی به صورت رایگان برگزار می کردی و به مردم تقدیم می کردی.

وقتی قیمت بلیتِ کنسرت های خوانندگان پاپ از ۵۰ هزار تومان آغاز می شود و به سقف ۱۸۰ هزار تومان هم میرسد؛ دیگر برگزار نکردنِ کنسرت به بهانه ی همدردی با مردمِ کم دست، ادعایی درست به نظر نمی رسد.

خوانندگان موسیقی پاپ اگر می خواهند با مردم همدردی کنند، بهتر است به جای لغو کنسرت هایشان، قیمت بلیت ها را در این تنگنای اقتصادی کاهش دهند. برگزار کردن کنسرتی با قیمت بلیت های اندک و یا حتی رایگان، می تواند همدردیِ راستینی با مردمِ ایران باشد.

منت گذاشتن بر سرِ مردم البته به سیروان خسروی محدود نشد. در روزهای گذشته خبر لغو کنسرت – نمایش «سی» با آهنگسازی سهراب پورناظری و خوانندگی همایون شجریان هم منتشر شد. آنها هم در اطلاعیه ای که منتشر کردند تا توانستند بر سرِ مردم منت گذاشتند. کنسرت نمایش «سی» قرار بود اواخر تیر ماه امسال روی صحنه برود.  بخشی از اطلاعیه لغو این برنامه را در ادامه می خوانید:

«در این مرحله به سبب مساعد نبودن شرایط اجتماعی و خاص و ویژه بودن پروژه «سی»، به صلاح دید و پیشنهاد «همایون شجریان»، در جلسه ای فوری با حضور «سهراب پورناظری»، «حسن معجونی»، «تهمورس پورناظری» (مدیریت پروژه) و «محمدرضا حسین زاده» (مدیریت تولید) و در نهایت تمامی عوامل سی، با مشورت و تصمیم جمعی، این پروژه به حالت انتظار درآمد تا در زمانی بهتر و در روزگاری مهربان‌تر، با دلی خوش‌تر و اذهانی سبک بال‌تر در روزگاری که مردمِ شریف این مرز و بوم غم‌ها و نگرانی‌های معیشتی کمتری نسبت به حال و آینده خود داشته باشند و زمین و زمان محکم‌تری زیر پایشان باشد به مرحله‌ی اجرا درآید. »

به راستی باید به اهالی «سی» گفت؛ سال گذشته که همین کنسرت – نمایش «سی» را برگزار کردید و قیمت بلیت‌ها را به ۲۰۰ هزار تومان رساندید؛ اصلا به این فکر کردید که چند درصد از مردم تهران و یا ایران، توان خرید بلیت‌های برنامه را دارند؟

سال گذشته همین برنامه را برگزار کردید و حدود ۱۲۰ هزار نفر به دیدن اجراهای شما آمدند، چرا امسال و برای همدردی با مردم اجراها را رایگان برگزار نکردید؟

مردم ایران این روزها با گرانی دست و پنجه نرم می کنند و مسئولان کشور هم پاسخ درستی برای مردم ندارند. تمام بارِ مشکلات اقتصادی کشور بر دوش مردم افتاده و هیچ کسی هم پاسخگو نیست. در این میان بی انصافی است که این مردم از هنرمندانشان هم کم لطفی ببینند.

همایون شجریان و سیروان خسروی هنرمندانی هستند که در میان مردم محبوبیت بسیاری دارند. آنها با لغو کردن کنسرت هایشان موجب ناامیدیِ بیشتر مردم شده اند. مخاطبان این دو خواننده شاید این روزها با خود اینگونه می اندیشند: «آنها از فروش نرفتن بلیت هایشان ترسیده اند که کنسرت هایشان را لغو کردند. »

این دو هنرمند شایسته شاید بهتر بود به جای خالی کردن عرصه و تنها گذاشتنِ مردم و البته منت گذاشتن بر سر آنها؛ اجراهایی با حداقل قیمت بلیت و یا حتی به صورت رایگان برای مردم برگزار می‌کردند تا شاید مردمی که به دیدن اجراهایشان می‌روند، برای ساعتی هم که شده؛ اندوهِ اندیشیدن به اوضاع اقتصادی را نداشته باشند.

در همین جنوب شهر تهران و در میدان بهمن سالنی مجهز در فرهنگسرای بهمن وجود دارد که برای برگزاری کنسرت های موسیقی بسیار مناسب است. این سالن ظرفیتی حدود ۱۵۰۰ نفر دارد.  در سال های گذشته هیچ خواننده ای حاضر نشد کنسرتش را در این سالن برگزار کند و ترسشان از این بود که مردمانِ این منطقه توانِ خرید بلیت های کنسرتشان را ندارند و البته مردمانِ بالادست هم حاضر نیستند برای دیدن کنسرت به جنوب شهر بیایند.

*تسنیم

صفحه 8 از 469
»... قبلی 45678910111213 بعدی 203040...«